Een vak dat ik van mijn moeder leerde
Mijn moeder was naaister in Iran, waar ik geboren ben. Bij haar leerde ik het vak. Ze gaf me de handelingen door, maar ook een overtuiging: werk nauwkeurig en draag zorg voor een kledingstuk dat iemand u toevertrouwt.
Kennis die u zo opdoet, past niet in een schrift. U leert het al doende, door de handelingen te herhalen en ze bij elk stuk te verfijnen. Zo werd naaien mijn beroep, en het heeft me nooit meer losgelaten.
De hoge eisen van een modehuis
In België werkte ik in een modehuis, waar mijn werk werd gewaardeerd om zijn precisie. Werken voor een modehuis betekent recht doen aan een snit en een klantenkring die niet de uwe zijn, en elk stuk afleveren zoals het gedragen hoort te worden.
Ik hield van mijn vak. Toch bleef ik één wens koesteren: ooit mijn eigen atelier hebben, een plek waar ik mensen en hun kleding rechtstreeks kon ontvangen.
Een atelier in de Basculewijk
Ik wilde een plek waar ik mensen kon ontvangen, naar hun wensen kon luisteren en hen met mijn vakkennis kon helpen. Toen de kans zich voordeed, heb ik de stap gezet.
Dat is vandaag Couture Bascule, in de Vanderkinderestraat, in de winkelwijk de Bascule in Ukkel. Het atelier staat sinds 2001 klaar voor zijn klanten. Ze komen voor een zoom, een jasje dat moet worden ingenomen, een mantel om te vermaken, gordijnen om te maken of een prototype om samen te stellen.
Een manier van werken
Mijn werkwijze is eenvoudig. Voor ik aan een stuk begin, bekijk ik het: de stof, de constructie, de stofreserve in de naden en hoe het gedragen is. Dan luister ik naar u, want een goede retouche houdt evenveel rekening met uw gebruik als met het kledingstuk zelf.
Pas daarna beslissen we samen wat er gebeurt, wat het kost en hoeveel tijd het vraagt. Wat mijn moeder me meegaf, zit in die aandacht: voor het stuk en voor de persoon die het draagt.
FarahCouture Bascule, Ukkel